καβάλα στη Harley
το ημερολόγιο ενός μοναχικού καβαλάρη
Λίγα λόγια για εμένα
Do bet against me !


Έτσι φεύγουν οι Ελληνίδες
512 αναγνώστες
Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013
23:54

@ Ούννοι.

Αγορίνα,

Δώσε βάση : ακούς ένα λόγο για κάποιον και ψαρώνεις και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί τα μισά να είναι αλήθεια. Ερώτηση : τί κάνεις όταν ξέρεις καλά ότι απλώς κάθε λέξη είναι αλήθεια ;

Κάπως έτσι, ουκ ολίγοι, αποχαιρετήσαμε μία ακόμη βέρα Ελληνίδα. Με άποψη, με στάση ζωής, με δράση, με νοιάξιμο, με δώσιμο, με βάθος, με ... με ... με ...

Κολλητή μου φίλη κάπου 25 χρόνια.

Το τελευταίο βράδυ της, μάζεψε μία μικρή παρέα. Το ήξερε. Τραγούδησαν τα αγαπημένα της ακυκλοφόρητα ρεμπέτικα. Πέρναγαν - έμαθα - όμορφα. Και τραγουδώντας έφυγε. Έτσι απλά.

 

Καρκίνος, και μάλιστα στο πνευμόνι.

Όταν το έμαθα, πριν κάπου 7-8 χρόνια, μου είπαν ότι έχει 5 χρόνια maximum. Αν μάλιστα πετύχαινε η πανάκριβη εγχείρηση που θα ακολουθούσε.

Της έστειλα "Butterfly counts not months but moments. And has time enough.". Ταγκόρ φυσικά - τί άλλο ;

Φυσικά δεν μου απάντησε. Δεν είχαμε ποτέ τυπικότητες - ουσία σκέτη.

Στην επόμενη συμμάζωξη - έτσι χαλαρά - η ζεστή αγκαλιά μας κράτησε πολύ περισσότερο από το πολύ που συνηθίζαμε. Επικοινωνούσαμε όχι μόνο με λόγια, αλλά και με απλή ματιά. Και από το στόμα της άκουσα για πρώτη φορά για εγκεφαλική επικοινωνία εξ αποστάσεως. Ξέρεις ...

Να σου πω και ότι όχι μόνο άργησε 2-3 χρόνια στο ραντεβού της, αλλά εξακολουθούσε να κάνει και 3-4 τσιγαράκια την ημέρα. Με ένα πνευμόνι - έτσι ;

 

Κάπου την εποχή που ήμουνα "πρώτο τραπέζι πίστα" κάτι είδε. Σαραντάριζα. Κι όταν λέμε είδε, είδε βαθειά. Είδε ότι πήγαινα χαμένος. Γινόμουνα επιτυχημένος αλλά τετριμμένος.

Μου χάρισε ένα βιβλίο που με έστειλε στα πιτς για ρεκτιφιέ για 15 χρόνια. Άλλος στη θέση μου μπορεί να της το χρέωνε άσχημα. Δεν είναι λίγο να βγαίνεις από τα καλά καθούμενα στο πέλαγο με 12 άρι μποφώρ. Και πάνω σε σχεδία, ουσιαστικά.

"Ο λύκος της στέππας" - Χέρμαν Έσσε.

Εγώ – αντίθετα - αισθάνομαι ότι της οφείλω το έγκαιρο ξεκίνημα του προσωπικού μου ταξιδιού. Θα μου έβγαινε, αλλά αργότερα. Και ήξερε τί έκανε. Την ώρα που γύρισα από την κηδεία της, ξαναδιάβασα μετά από χρόνια το άρθρο που της έγραψα στου oberon, ανήμερα στη γιορτή της. "Είσαι σε καλό δρόμο". Είχα ξεχάσει ακόμη και τον τίτλο.

Μου το είχε πει το 2003 στη γιορτή της, κι ενώ νόμιζα ότι είχα "φθάσει". Την κοίταξα βαθειά στα μάτια. Και δεν χρειάσθηκε να ρωτήσω τίποτα. 10 χρόνια κι ακόμη πηγαίνω ...

Το τελευταίο άλλωστε βιβλίο που μου χάρισε - πριν κάπου 8-9 χρόνια - ήταν αυτό ακριβώς : "Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος". Σκοτ Πεκ. Με αυτό έβαλα σε κάποια τάξη τις αναζητήσεις μου. Με αυτό είδα με άλλο μάτι τις περιποιήσεις της επιστήμης [συγκρατήθηκα, μην τους πάρει και τους σηκώσει τους αλήτες].

Αλλιώς ακόμη θα ψαχνόμουνα. Γιατί πιστεύω τόσα και τόσα μεγάλα για την πάρτη μου. Προκαταλήψεις, προκάτ σκέψεις, τυφλοσούρτες θα με είχαν λειώσει. Θα έβρισκα την άκρη ούτως ή άλλως, έστω αργότερα ; Δεν θα το μάθω ποτέ.

Η επιστήμη, μαζί και η κοινωνία, δεν καταλαβαίνει από "one of a kind". Αν το πιστεύεις για τον εαυτό σου, είσαι τρελός. Απλά.

Μόνο αν προλάβεις να το αποδείξεις μπορεί να σε αφήσει ήσυχο. Μπορεί.

 

Δεν καταλαβαίνει, η επιστήμη, και από απλές κοφτές κουβέντες. Τώρα που το σκέφτομαι, η επικοινωνία μας ήταν επιτυχημένη για ακριβώς αυτό το λόγο : Έμπαινε στη σκέψη μου με συνοπτικές διαδικασίες, μου έριχνε τη σπόντα στο σημείο που νόμιζε ότι κάνω λάθος, και άντε βίβα. Γειά χαραντάν. Πάρ'το homework.

Και τανάπαλιν – φυσικά.

 

Ο στόχος μου, βέβαια, είναι η ίδια η μάστιγα. Η αιτία του καρκίνου. Κι ας λένε ό,τι θέλουν οι ακατονόμαστοι. Τι δουλειά έχει ένας μηχανικός με τις αρρώστειες ; Π.χ.

Εν ολίγοις : η κοινωνία έχει καρκίνο, και την πληρώνουν οι καλοί. Τα καρκινικά κύτταρα έχουν αυτό ακριβώς που συμβαίνει σήμερα στην κοινωνία μας : ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους.

Δύσκολο ;

 

Είμασταν όλοι που λες γύρω από το ξύλινο κουτί. Με την φιλενάδα μας, κάπου 2 μέτρα χαμηλότερα.

Βουβαμάρα.

Και αρχίζει η πενιά. 5 άσματα για πάρτη της. Ακυκλοφόρητα, όπως γούσταρε. Καθένα να λέει κάτι γι' αυτήν, για τη ζωή της. Για την ματιά της στον κόσμο.

 

Έτσι φεύγουν ... αδιανόητα για τους … άλλους.

Αμείλικτες.

 

Ε

Σχόλια

22/12 00:10  Ερμάκος
22/12 21:13  PREMIUM
Και έτσι κάποιοι Έλληνες : http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=4133529 !
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
"Για τα παιδιά !"
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις