καβάλα στη Harley
το ημερολόγιο ενός μοναχικού καβαλάρη
Λίγα λόγια για εμένα
Do bet against me !


Μεθυσμένη πολιτεία
645 αναγνώστες
Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013
12:03

σ' αγαπώ ...

Πολύ καλή μου φίλη,

Δεν είδες - θα είχες λαϊκώσει - το άρθρο που ανέβασα για τον "δρόμο της καμήλας". Χθες το μαγαζί του capital ήταν κλειστό και δεν το ανέβασα στου oberon όπως σχεδίαζα. Μιλούσε ακριβώς για αυτά που λέγαμε πριν λίγο.

Μεσότητα, ή "κάπου ενδιάμεσα", όπως πολύ σωστά είπες. Και αυτή η επιλογή είναι όχι μέσος όρος αλλά επιλογή βασιζόμενη στην ορθή κρίση. Αιτιολογημένη κρίση, που να στέκει σε διάλογο, που να έχει επιχειρήματα απέναντι ακόμη και στον "συνήγορο του διαβόλου".

Το αντίθετο, το λάθος δηλαδή, που έχει υιοθετηθεί κατά κόρον, είναι αυτό που λέμε "πονάει δόντι κόβει κεφάλι". Δεν σου κάνει η σπατάλη και γίνεσαι σπάγγος. Δεν σου κάνει η δημοκρατία, να η δικτατορία. Και πάει λέγοντας.

Ο Ταγκόρ το έχει ξεκόψει αριστοτεχνικά : "Η αδέξια δύναμη σπάζει το κλειδί και χρησιμοποιεί το σκεπάρνι".

 

Κάπως έτσι θα βρεις πολλούς να κραυγάζουν για την άμεση δημοκρατία. Την μεγαλύτερη αθλιότητα που γνώρισε ο κόσμος. Ο κάθε ανόητος - με την κυριολεξία του όρου - αγνοεί ας πούμε ότι με τέτοιες δημοκρατικές διαδικασίες πάρθηκε η απόφαση να εκστρατεύσουν στη Σικελία. Και έπαθαν οι Αθηναίοι τη μεγαλύτερη πανωλεθρία της ιστορίας τους.

Ή ότι για να τιμούν με την παρουσία τους οι ... δημοκράτες την Εκκλησία του Δήμου ελάμβαναν - στο στυλ "Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει" - αποζημίωση ενός οβολού. Σημαντικό ποσό για την εποχή. Και πάλι δεν γέμιζαν οι κερκίδες και το έκαναν διόβολο. Και μετά τριόβολο.

Και με τσεπωμένο το τριόβολο εξόρισαν ακόμη και τον Περικλή. Ω τί θαύμα - να το κάνουμε κι εμείς !

 

Η πρότασή μου είναι η αριστοδημοκρατία, ένα σύστημα που συνδυάζει τα πλεονεκτήματα της αριστοκρατίας και της δημοκρατίας, χωρίς τα ελλαττώματα κανενός από τα δύο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα. Βίντεο το απόγευμα για το θέμα "Γιατί αυτοκαταστρέφεται η δημοκρατία μας" και το άλλο σ/κ παρουσίαση της πρότασης.

Μετά τέσσερεις βδομάδες παρουσιάσεων και στην πανσέληνο του Φεβρουαρίου το "Τ.Ο.Λ.Μ.Α. !". Τολμάμε για το Όραμα με Λογική, Μαχητικότητα και Α.... Το μαντεύεις, αλλά next week.

 

Εκείνο που θέλω να σου γράψω σήμερα έχει να κάνει με την πολύτιμη φίλη που έχασα πέρυσι. Θυμάσαι - είμαι σίγουρος - το πασχαλιάτικο άρθρο-θρήνο. Θυμάμαι το σχόλιό σου για τα συναισθήματα …

Ήθελα να σου γράψω αναλυτικά, αλλά θα το κάνω άλλη φορά. Θα σου πω τα κυριότερα.

Κάπου το Μάη του '11 κατασταλάξαμε στους ρόλους στη μεταξύ μας επικοινωνία. Την βοηθούσα, όσο γίνεται με λιγότερα λόγια, να καταλάβει τον εαυτό της, τους άλλους, το γήπεδο. Εξετάζαμε και τί θα κάνει στην περίπτωση α, την β κ.λ.π. Και μετά, προπονημένη καλά, έμπαινε στο γήπεδο στο στυλ "παίξε τη μπάλα που ξέρεις - κάνε ό,τι θέλεις".

Και έπαιζε απίστευτη μπάλα στα πιο αναπάντεχα ενδεχόμενα. Έβαλε πολλά σε σειρά.

Για μένα ήταν επίσης μία πολύτιμη φίλη και σύμβουλος. Μου έδινε μία άλλη εικόνα, τελείως έξω από τη φαντασία μου. Την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τί παίζει στον πολύ κόσμο - κάπως έτσι.

 

Το απόλυτο crash test της εμπιστοσύνης μεταξύ μας προέκυψε αναπάντεχα. Σε μία συζήτηση μεσ' στην τρέλλα, μαζί με δύο άλλες στον τοίχο μου, λέει στη μία "θα είμαι τον Αύγουστο στην πόλη σου για μία εκδήλωση".

[Πάρε ένα ποτηράκι νερό - θα σου χρειαστεί ...]

Όπως καταλαβαίνεις - ήταν Ιούλιος του '11 - η ... λογική ερώτησή μου ήταν "ααα, ώστε θα ζεις τον Αύγουστο ;". Τα λέω κάτι τέτοια, το ξέρεις κι εσύ ... Απλώς έχω περιορίσει τη συχνότητα.

Φυσικά πέφτει η παγωμάρα για δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιωνιότητα. Είχα ήδη αρχίσει να ψάχνω πώς και πού θα πάω να σπάσω το κεφάλι μου.

Η άπαιχτη, λοιπόν, μου πετάει αβίαστα το σωσίβιο και στο τάκα-τάκα. Άσκηση με άνεση χρόνου να το πάρεις, δεν βρίσκεις τέτοιο "σώσιμο" για τον καλό σου φίλο. Εννοείται ότι το κυριότερο ήταν που συνέχισε την κουβέντα. Οποιαδήποτε άλλη θα με είχε διαολοστείλει.

Έγραψε και σε δευτερόλεπτα : "Αγαπητέ μου δεν θα σου κάνω αυτή τη χάρη".

Μου έστησε δηλαδή τη μπάλα στο φιλέ και σήκω κάρφωσε - αυτό ήταν το νόημα.

Βάλε τώρα με το νου σου τη συνέχεια. Και αν βρεις αυτό που έγινε, σφύρα μου κλέφτικα.

"Φτου γαμώτο. Σου είχα έτοιμο τον επικήδειο". [Ζεις "Πολύ καλή μου φίλη" ;]

Και καπάκια, σε μηδέν χρόνο, Πάριος : "Αν δεν είχα και 'σένανε τί θα ήμουν στη γη ;".

 

Καταλαβαίνεις ότι μία τέτοια αφιέρωση, στην φάση που έπεσε, στην κατάστασή της κ.λ.π κ.λ.π., αλλά κυρίως με την απόλυτη αλήθεια που περιείχε, ήταν σκέτο ατσάλι για τη σχέση εμπιστοσύνης.

 

Είμαι σίγουρος ότι με αντιλαμβάνεσαι.

Φιλιά <3

 

κ.

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
"Για τα παιδιά !"
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις