καβάλα στη Harley
το ημερολόγιο ενός μοναχικού καβαλάρη
Λίγα λόγια για εμένα
Do bet against me !


Ο κομήτης Franky
735 αναγνώστες
Κυριακή, 29 Απριλίου 2012
09:52

... προσγειώνεται.

Αγορίνα,

Προχθές το απόγευμα δέχθηκα μία κλήση στο κινητό μου. Ήταν ο διευθυντής ενός σχολείου της γνωστής ... λαϊκής συνοικίας. Απαντούσε στο αίτημά μου να μου πει τη γνώμη του για το μπάμπουρα. Με ρώτησε "πού είσαι ;", μήπως και τα λέγαμε από κοντά, και έφαγε την πρώτη φρίκη όταν του απάντησα "για μπάνιο" και μετά "εξόριστος στο χωριό μου".

Δεν πρόλαβα να του διευκρινίσω ότι εργάζομαι - αποδοτικά θα έλεγα - κάπου 12 ώρες τη μέρα μουαγιέν και 7 μέρες τη βδομάδα.

Μου λέει την πρώτη εντύπωσή του, με εισαγωγή "μη με παρεξηγήσεις" και άμεση απάντηση "ξέρεις πολύ καλά ότι θέλω σκέτη τη γνώμη σου" : "Με μια λέξη : Φρανκεστάϊν." Ξαναματαφρικάρησε όταν με άκουσε να γελάω δυνατά, αλλά πρόλαβα να τον διαβεβαιώσω "μου τα έχει πει δια μακρών ο κ. τάδε", πριν μου το κλείσει κατάμουτρα.

Έφθανε και παράφθανε για να τον καθησυχάσω το όνομα του κ. τάδε, που άλλωστε αναφέρεται στο [θεός να το κάνει] βιβλίο, αλλά πρόσθεσα και ότι θα "συμμορφωθώ" και το βιβλίο που θα εκδοθεί θα είναι ανεπτυγμένο και περίπου διπλάσιο από τώρα.

Το τηλεφώνημα συνεχίσθηκε με την εισαγωγική ερώτησή μου "στα points βρήκες κάτι ενδιαφέρον ;". Η απάντηση που με έστειλε κανονικά ήταν : "έμαθα πολλά σαν πατέρας". Αν σου πω ότι δεν είναι γιος κανενός τυχαίου ;

 

Καταλαβαίνεις βέβαια ότι μια τέτοια φράση, ειπωμένη καπάκια με τα περί Φρανκεστάϊν, λέει στα απλά Ελληνικά ότι πρόκειται για βιβλίο που παιδεύεσαι, το διαβάζεις και βγαίνεις σούπερ κερδισμένος.

Αν σκεφθείς ότι το μόνο που χρειάζεται για να γίνω "ανάρπαστος", όπως μου είπε ένας ... τυχαίος κολλητός μου στην Κόρινθο, είναι να με ξεχωρίσει ο καθένας από το σωρό, καταλαβαίνεις πού πλησιάζουμε ...

Κλείσαμε και ότι μέσα στη βδομάδα θα τα πούμε από κοντά για τα επί μέρους.

Όπως καταλαβαίνεις απομένουν μόνο λεπτομέρειες.

 

Φυσικά, με τέτοια εφόδια, θα μπορούσα να το κάνω ακόμη πιο φρικιαστικό. Όπως μου έλεγε παλιά ο πτέραρχος - αυτός κι αν έχει φάει φρίκη με το καντάρι - "τον Πικάσσο τον κορόϊδευαν χρόνια, και μετά πετούσε από μακρυά μπογιές και ... ζωγράφιζε".

Παρ' όλα αυτά θα βάλω λίγο νερό στο κρασί μου. Ξέρεις ότι είμαι της Αριστοτελικής "μεσότητας" και των win-win games. Ήγουν κερδίζουμε όλοι, εκτός αν κάποιοι επιμένουν να χάσουν.

 

Και όλως ... τυχαίως ταιριάζει με το παρατσούκλι που λανσάρουν κάποιες [ονόματα δε λέμε, οικογένεις δε θίγουμε ...]  και το άσμα που οδηγεί τα βήματά μου εδώ και χρόνια.

Βγάλε άκρη ...

 

 

κ.

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
"Για τα παιδιά !"
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις