καβάλα στη Harley
το ημερολόγιο ενός μοναχικού καβαλάρη
Λίγα λόγια για εμένα
Do bet against me !


Παντεσπάνι
743 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011
23:56

λίγο.

Σειρά,

Που λες είχα ένα μπάρμπα που ήταν αυτό που λέμε "άρχοντας" - είχε πάρει από τον παππού μου.

Είχε που λες ένα πατητήρι, μπροστά στην τεχνολογία τοτε.

Κάποτε που λες έβαλα κατά λάθος μια φωτιά - το είχα αυτό πάντα ! - ήρθε η Πυροσβεστική, την έσβησε. Ρωτάνε ποιος την έβαλε, "το παιδί" λέει μια γειτόνισσα δείχνοντάς με. Πάνω στην ώρα περνάει ο μπάρμπας μου, λέει στους πυροσβέστες "ο ανηψιός μου". Μεταβολή, τέλος.

 

Έφυγε νωρίς, από καρδιά. Όπως αυτοί που την έχουν μεγάλη.

 

Πέρυσι έκανα ένα τραπέζι στην - προσεχώς - πλατεία Πτεράρχων για να τιμήσω ένα γείτονα που η γυναίκα του έσωσε τη μάνα μου. Την έχω ρωτήσει από τότε αν έχει πάει στη Νορβηγία. Έχει μια αφιέρωση το βιβλίο μου που της έδωσα. Ούτε και αυτή θα το θυμάται.

Στο τραπέζι που λες, ένας από τους καλεσμένους μου, είπε ότι δούλευε χρόνια εργάτης στο μπάρμπα μου. Και λέει σε μια στιγμή "ήταν ωραίος !" και έλαμψε το πρόσωπό του και γέμισε το στόμα του.

 

Με κάτι τέτοια μεγάλωσα ρε σειρά. "Το μήλο κάτω από τη μηλιά".

Βλέπεις μακρυά. Ένας εργάτης σου μετά από 27 χρόνια από τότε που άφησες τα εγκόσμια να σε ... στολίζει. Δεν μπορείς να αποφύγεις να το επιδιώξεις. Αδύνατον.

 

Πού να σου λέω και από Κορινθο μεριά.

 

Σούλεγα για το παντεσπάνι - άντε γιατί τελειώνουν οι long term διακοπές μου και η hakouna matata.

 

Ήταν μια μέρα λοιπόν παλιά ο φούρνος χωρίς ψωμί - είχαν απεργία. Πήρε λοιπόν φρυγανιές ο μπάρμπας μου και πέρναγε από το καφενείο και τον βλέπει ένας συνομήλικός μου.

Πέρυσι μου τάλεγε και έτσι έμαθα ότι τον είχε από συμπάθεια.

Του πετάει λοιπόν το πειραχτήρι "Αργύρη, πώς έτσι με φρυγανιές ;"

Απάντηση : "Σιγά ρε ! Μια ζωή στο παντεσπάνι - χάθηκε ο κόσμος μια μέρα να φάω φρυγανιά ;"

 

Ένα ακόμη θα σου πω - έχει σημασία. Μέρα πούναι ...

 

Όταν ήμουνα μικρός, κάπου 7-8, πήγαινα στο κουρείο να βλέπω πώς βγαίνει το ψωμί. Απλές Κορινθιακές ντιρεκτίβες. Ξεσκόνιζα που λες και κανένα πελάτη για ένα χαρτζιλίκι. Άλλος δεκάρα, άλλος εικοσάρα.

Ήταν και ένας μάστορας από τη γειτονιά του κουρείου, πρόσφυγας αρχοντάνθρωπος από το Αϊβαλί.  Είχε μία τρίχα - ακριβώς ! - πάνω και άλλες είκοσι στο πλάι. Ερχόταν όμως κάθε φορά που πήγαινα στο κουρείο, κουρευόταν και τον ... ξεσκόνιζα. Μου έδινε τάληρο ρε μάγκα. Μεροκάματο και βάλε τότε.

Θεός σχωρέστον !

Γιατί στο λέω ;

Κάπου το '90 που τον είδα τελευταία φορά μου είπε που είχε πάει, μετά από κάπου '70 χρόνια, στο σπίτι που γεννήθηκε. Μου λέει "έμαθαν τα Τουρκάκια ποιος είμαι και ήρθαν και μου φύλαγαν τα παπούτσια".

Δάκρυσε.

 

 

Πάμε σειρά !

 

 

Σχόλια

20/09 00:06  PREMIUM
...
20/09 07:05  ΦΤΗΝΙΑΡΗΣ
Σειρά ... Δεν ξέρω, τί μας έχει "πιάσει" και όλοι μας (όχι όλες) θυμόμαστε τα ... δύσκολα ή δυσκολάκια που ζήσαμε ... ΤΟΤΕ !
20/09 07:18  oberon
Σειρά η απάντηση στην τελευταία σελίδα του σ-ω-σ-τ-ο-ύ βιβλίου, του οποίου είσαι ο ηρωικός αγοραστής στο βιβλιοπωλείο που - άσε ...
20/09 13:21  oberon
20/09 13:29  ΦΤΗΝΙΑΡΗΣ
Ξέρεις σειρά ότι με τα πρώτα δευτερόλεπτα από το παραπάνω γιουτιούμπι και από εκείνο της Ελενάρας γαληνεύει η ψυχή μου ! ;-)
20/09 13:31  ΦΤΗΝΙΑΡΗΣ
Μαριanna, και ό,τι θέλει ας ... γίνει ! :-)
20/09 14:46  PREMIUM
Και να μην απο~γοητευόμαστε ! "Μία" δεν "πιάνει" μπροστά μας ο ... Πετράκης ! http://www.youtube.com/watch?v=0EvX0c1NXSg&feature=related
20/09 18:21  oberon
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
"Για τα παιδιά !"
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις