καβάλα στη Harley
το ημερολόγιο ενός μοναχικού καβαλάρη
Λίγα λόγια για εμένα
Do bet against me !


572 αναγνώστες
Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015
20:33

 

... τελειώνει με πόνο.

Αγορίνα,

Παραλίγο θα ξέχναγα να σου γράψω σήμερα. Ξεπατώθηκα με τα απανωτά άρθρα. Αλλά πέτυχα ένα τραγουδάκι και το βρήκα για καλό τίτλο. Δεν νομίζω να φαντάζεσαι να εννοώ τίποτα για το αριστούργημα που λέγεται κοινοτικόν νόμισμα ;

Όθεν το άσμα :

https://www.youtube.com/watch?v=5zOPyTMR4IY

και πολλά σου έγραψα. Ζέστηηηη ....

 

ε.

Το σχόλιό σας
435 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015
08:49

 

ή της απαγωγής της.

Αγορίνα,

Όλος ο κόσμος νομίζει ότι η Ευρώπη μιλάει από θέση ισχύος με την Ελλάδα. Ότι ελέγχει την ρευστότητα, ότι επιβάλλει λιτότητα και μεταρρυθμίσεις και τα συναφή. Και αγνοούν ότι το θέμα το μεγάλο είναι "Τί μυαλά κουμαντάρει η Ευρώπη". Αυτό περιμένουν οι αγορές να απαντηθεί.

Πάρε να 'χεις δύο δημόσια σχόλια στο χθεσινό μου Grexit : Αμήν και πότε !!!

"Δεν ψηφίσαμε. Φαινομενικά ενεπλάκη το εκλογικό σώμα στη διαπραγμάτευση! ... ελλείψη Συνταγματικού Δικαστηρίου ας μη γινόταν ο καθείς συμπτωματικός ερμηνευτής κορυφαίων πολιτειακών θεμάτων."

"Και ποιος θα σας ζητάει δραχμές και για ποιο λογο για να μην υπάρχει διολίσθηση; Επίσης γνωρίζετε πως για τη συγκράτηση της διολίσθησης απαιτούνται μέτρα λιτότητας φαντάζομαι."

Δεν ξέρω αν βγάζεις συμπέρασμα, αλλά να σου πω ότι τον δεύτερο τον ξέρω για καθηγητή Πανεπιστημίου. Ε δεν είναι ερώτηση επί του σεναρίου μου. Δεν κατάλαβε ότι μιλάω για νέες ιδέες. Ας μπει στην λογική τους κι ας τις κριτικάρει. Τώρα περί άλλα τυρβάζει - απαντάει σε άλλον. Κάποιον που ξέρει από την τηλεόραση ή τα βιβλία του.

 

Του απάντησα βέβαια : "Απάντησα στο άρθρο : "Πουλήστε !"."

Κι αυτή θα είναι και η ετυμηγορία των αγορών. Την ώρα που η Ευρώπη θα πανηγυρίζει για το τέλος του δράματος και τον θρίαμβο των ευρωπαϊκών διαδικασιών, τότε θα έλθει η ώρα της κρίσεως.

Εξηγούμαι :

Πρώτον, δεν έχει και πολλή σημασία ΤΙ θα αποφασίσουν. Αρκεί να επιβεβαιώνει τις μέχρι τώρα εντυπώσεις. Οι αγορές περιμένουν να δουν αν θα πρυτανεύσει σοβαρότητα, μαζί και διορατικότητα. Έστω την τελευταία στιγμή.

Δεύτερον, πριν την πανηγυρική επιβεβαίωση των φόβων των αγορών, η ΕΚΤ έχει την δυνατότητα και στηρίζει το ευρώ. Εκτός από είδηση, είναι και φως-φανάρι ότι το κάνει. Μετά δεν θα μπορεί.

Τρίτον, αυτή η υπομονετική αναμονή, δεν έχει και πολλά-πολλά περιθώρια παράτασης. Την Δευτέρα κληρώνει, που έλεγαν και οι λαχειοπώλες.

 

Αν το άρθρο μου έχει κάτι που δεν σηκώνει αντίρρηση, είναι η αυθεντική ερμηνεία της ψήφου στο δημοψήφισμα. Το «βρείτε τη χρυσή τομή, στην πλευρά της ρήξης» είναι μία διατύπωση που απηχεί την συνολική στάση του εκλογικού σώματος, χωρίς να είναι στο μυαλό κανενός από όλους αυτούς. Κανενός - επιμένω.

Ακατανόητο σκεπτικό, ακατανόητος ισχυρισμός. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια θεωρία που να στηρίζει κάτι σαν "όλοι μαζί λένε κάτι που δεν λέει κανένας". Αυτό πάντως υποστηρίζω.

Και, αντίστοιχα, προσεγγίζω αυτό που κάνει η αγορά, χωρίς να πείθω για το σκεπτικό μου κανέναν. Όσοι με ακολουθούν - αν με ακολουθούν - δεν πείθονται από τους συλλογισμούς μου. Απλά βλέπουν τις αλλεπάλληλες επιβεβαιώσεις. Και πράττουν κατά το συμφέρον τους.

 

Όλα αυτά διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για την επιβεβαίωση του βαπτιστήριου μύθου της Ευρώπης. Νίκος Τσιφόρος απολαυστικός :

Η Ευρώπη ….

Ένας μύθος γεμάτος ποίηση και ρομαντισμό … Ήτανε, λέει, στις όχθες της Συρίας ένας βασιλιάς που λεγόταν Φοίνικας ή Αγήνορας. Πεντάμορφη η κοπέλλα του είχε βγει μια μέρα με τις φιλενάδες της στα περιβόλια και μάζευε λουλουδάκια.

Τραγουδούσαν τα κοριτσάκια, πικ-νικ είχανε, χαρές κάνανε, και νάσου περαστικός ο Δον Χουάν – Ζευς. Την είδε την πιτσιρίκα και μουρλάθηκε.

Αν ήτανε Αμερικανός θα γινότανε «κιντνάππερ», θα την άρπαζε και θα ζήταγε λύτρα από τον μπαμπά της. Εμείς οι Έλληνες, όμως, δεν έχουμε «εγκλήματα δολαρίου». Έχουμε εγκλήματα σεξουαλικά. Ο Ζευς σκέφθηκε την απαγωγή και μάλιστα με τρόπο πολύ πονηρό. Πιάνει μόνος του και μεταμορφώνεται σε ταύρο. Αλλά ένα ταυράκι κούκλα. Ζωηρό, τσαχπίνικο, παιχνιδιάρικο και το κυριότερο, με αναπνοή που μύριζε λεβάντες.

Ζύγωσε τώρα το ταυράκι τα κορίτσια, έκανε και χαδάκια τρελαθήκανε τα κορίτσια.

  • Αχ τι ωραίο …

Το χαϊδεψε η Ευρώπη, γονατίζει το ταυράκι στα πόδια της, τρελλαίνεται η μικρή.

  • Καλέ αυτό είναι σαν σκυλάκι.

«Τρομάρα να σου ‘ρθει», σκεφτόταν ο ταύρος … «Χάϊδευε εσύ και σε κανονίζω εγώ».

Παιχνίδια, λοιπόν, με τον ταύρο, κάθεται και στη ράχη του η Ευρώπη και φωνάζει και τις άλλες.

  • Κορίτσια ελάτε να τον καβαλήσουμε.

«Άντε και θα δούμε ποιος!», χασκογέλασε μέσα του ο ταύρος.

Ξαφνικά, όπως την είχε στη ράχη του την Ευρώπη, φεύγει σαν αστραπή και τρέχει στη θάλασσα.

Η Ευρώπη τάχασε.

  • Στάσου κύριε ταύρε. Θα πέσω.

Και γαντζώνεται από τα κέρατά του μη πέσει και σκοτωθεί το κορίτσι κι ο Δίας, παρντόν το δαμάλι θέλω να πω, αμολιέται στη θάλασσα κι από πίσω τρέχουνε Τρίτωνες και Νεράϊδες, με γέλια και χαρές κι η Ευρώπη έχασε το μπούσουλα.

  • Καλέ ταύρος είναι αυτό ή αεριωθούμενο ;

Σε δέκα λεπτά φτάνουνε στην Κρήτη. Από μακριά οι Εποχές είδανε τον Δία που ερχότανε, πάνε σε μια σπηλιά που τη λέγανε Δικταίο, κι ετοιμάζουνε ένα νυφικό κρεββάτι από λουλούδια.

Ο Δίας, μόλις κι έφτασε στη σπηλιά, ξανάγινε Δίας. Η μικρή τρελλάθηκε.

  • Εσείς αυτοπροσώπως ;
  • Ναι, γλύκα μου.
  • Και …
  • Ναι, γλύκα μου.
  • Αλλά, ξέρετε …
  • Έλα τώρα γλύκα μου.

Πολύ του άρεσε του Δία η μικρά, γιατί γέννησε μαζί της δύο γιούς. Τον Μίνωα και τον Ραδάμανθυ … Λένε μάλιστα κι ένα τρίτο, τον Σαρπηδόνα, που πέθανε κι ας ήταν γιός Θεού.

Την Ευρώπη την κράτησε κει πέρα στη σπηλιά, κι ένας Γίγαντας που τον λέγανε Τάλω, την φύλαγε. Τούτος ‘δω ο Τάλως ήτανε φτιαγμένος από χαλκό και δεν τον έπιανε τίποτα, μόνο μια φλέβα στη φτέρνα τον σκότωνε. Της έδωσε και μια σκύλα να την φυλάει, της έδωσε κι ένα τόξο, που τα βέλη του βρίσκανε πάντα το στόχο, και την σπίτωσε.

Αργότερα, όταν τη βαρέθηε, την πάντρεψε, όπως ο Λουδοβίκος ΙΔ’ κι οι Σουλτάνοι της Βασσόρας, με ένα βασιλιά της Κρήτης. Κι ο Βασιλιάς υιοθέτησε τους μπάσταρδούς του και περάσανε καλά.

Homework.

 

E

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
391 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015
07:19

 

φορσέ.

Αγορίνα,

Η οικονομική καταστροφή της Ελλάδας είναι γεγονός. Και όμως υπάρχουν ακόμη συζητήσεις για συμφωνία εξυπηρέτησης του χρέους. Αλλά τώρα πιά δεν έχει και τόση σημασία η αυταπάτη των οφειλετών, γιατί οι δανειστές δεν έχουν αυταπάτες. Τόσο απλό, τόσο ωμό.

Το συνειδητοποίησα κι εγώ μόλις χθες το βράδυ. Διάβαζα το άρθρο του ΒΒ "Η βόμβα του ΔΝΤ" - πάτα κλικ να το διαβάσεις. Και αμέσως ανέβασα το εξής σχόλιο :

"Διαβάζοντας αυτό το εξαιρετικά κατατοπιστικό και μαχητικό άρθρο του Βασίλη Βιλιάρδου, που δίνει μία ανατριχιαστική εικόνα της πραγματικότητας και των ευθυνών, έκανα δύο σκέψεις για πρώτη φορά :
Πρώτον, αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να συζητάμε αυτή την στιγμή για συμφωνία εξυπηρέτησης του χρέους. Έπρεπε να συζητάμε για απόδοση ευθυνών και μόνον. Αν έκανε ένα λάθος ο Αλέξης Τσίπρας, είναι ότι δεν έκανε αυτό που είπε προεκλογικά, αλλά ακόμη πιο προχωρημένο. Αντί να σκίσει το μνημόνιο, έπρεπε να τους πετάξει στα μούτρα ολόκληρο το χρέος.
Και, δεύτερον, δεν βλέπω δίκαιη την διαγραφή του χρέους. Πρέπει να πληρωθούν οι δανειστές από τους υπεύθυνους. Δεν ξέρω πόσο είναι πρακτικά εφικτό κάτι τέτοιο, αλλά το προτείνω σαν δίκαια κατεύθυνση λύσης."

Όπως καταλαβαίνεις, αυτό είναι μία παρα πολύ καλή ιδέα για τους δανειστές. Την ώρα που πλέον αντιλαμβάνονται το "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος". Θα γράψουν ζημιές δισεκατομμυρίων ή θα ψάξουν για υπεύθυνους που "βαστιώνται" ; Οέο ;

 

Εμείς πάλι, έχουμε δημοψήφισμα. Στην κοσμάρα μας. Δώσε μας εμφύλιο σπαραγμό και πάρε μας και το σπίτι. Για να ψηφίσουμε για συμφωνία εξυπηρέτησης του χρέους που καταφανώς πιά δεν είναι εξυπηρετήσιμο.

Γιατί συζητάμε ακόμη και ψηφίζουμε ; Γιατί κάποιοι θα συντηρηθούν λίγο ακόμη. Στην πραγματικότητα, ούτε αυτό δεν συμβαίνει. Τώρα πιά δεν είναι και πολύ λογικό να μας δώσουν ούτε ένα ευρώ με συμφωνία. Δεν είναι τόσο βλάκες.

Εκείνο που στέκει λογικά πιά είναι να ξοδευτούν γιά πραγματική ανάκαμψη της Ελλάδας, έστω με την δική τους λογική και συνταγή. Μαζί και το να στριμώξουν με κάποιο τρόπο τους υπεύθυνους. Με κάποιο τρόπο ...

 

Όσο για μας, ο κόμπος έφθασε στο χτένι. Ακόμη και να μηδενίσει το κοντέρ του χρέους, με τα μυαλά που κουμαντάρουμε, πάλι θα καταχρεωθούμε. Αν μας δίνει πίστη κανείς πιά ...

Άρα το ζητούμενο είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση. Αν την κάνουμε κέφι φυσικά, αν την θέλουμε, αν έχουμε κουράγιο να ξαναξεκινήσουμε.

Ταυτόχρονα, όμως, με την οικονομική κατατστροφή εξελίσσεται η καταστροφή και του πολιτικού συστήματος. Δεν πιάνει ποντίκια πιά. Ποτέ δεν έπιανε, αλλά δεν κατέστρεφε και τα πάντα, όπως τώρα. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν έπιανε και πολύ καλά τα ποντίκια.

Επίσης, όλο αυτό το σκηνικό καταστροφής, συμπληρώνει την εικόνα διάλυσης του κοινωνικού ιστού. Αυτό που ςκφράζει το περίφημο "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα". Αλλά αυτό είχε προηγηθεί. Και ήδη τα σήματα επιστροφής στην παραδοσιακή ζεστασιά των ελληνικών κοινωνικών σχέσεων είναι ευδιάκριτα.

Φως στο βάθος του τούνελ - τουλάχιστον.

 

Να στο πω κι αλλιώς : πότε δεν είχαμε πρόβλημα με την πραγματικότητα. Όσο σκληρή και να ήταν, βρίσκαμε πάντα λύσεις. Πρόβλημα είχαμε με τις αυταπάτες και μόνον. Όπως το ότι δεν τρέχει και τίποτα να βάζουμε καπετάνιο τον κολλητό μας - χέστην την φουρτούνα που δεν ξέρει να την γυροφέρει.

 

Είδες και τί έγινε με τον πεντοζάλη. Άνοιγμα δευτεριάτικα με χάσμα στο -2%. Σιγά που θα τσίμπαγα, "βεβαίως-βεβαίως". Και έκλεισε χθες στο 1,1120 παρακαλώ. Μόλις 14 pips διαφορά από εκεί που γράφει το cover μου από 22/5/15. Είπες κάτι ;

Δεν είπες, αρκετά σου έγραψα, αλλά χρειάζεται κάτι ακόμη : μελέτησε τα άρθρα μου της βδομάδας που μας πέρασε. Ακόμη και οι δικές μου σκέψεις μπήκαν σε σειρά.

Καλό διάβασμα.

 

ερμάκος

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
271 αναγνώστες
Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015
18:52

 

πεντοζάλη.

Αγορίνα,

Έχουμε πιά την φουρτούνα που σου έγραφα την περασμένη βδομάδα. Και, τώρα πιά, τα κακομαθημένα βουτυρόπαιδα ανακαλύπτουν την σκληρή πραγματικότητα : δεν ξέρουν κολύμπι για φουρτούνα. Ξέρουν από φιλικές βολτούλες, με συνεννοημένους τους κολλητούς.

Ανακαλύπτουν οσονούπω, ότι έχουν ξεχάσει και έναν βασικό κανόνα του παιχνιδιού. Μιλάω για πόκερ, και φυσικά για λεφτά. Ο κανόνας, λοιπόν, σου δίνει το εξής δικαίωμα : παίζεις μόνον με τα λεφτά που έχεις στο τραπέζι.

Φυσικά είναι δίκοπο μαχαίρι, καθώς από κάποια στιγμή δεν συμμετέχεις στο ποντάρισμα. Δεν μπορείς να διώξεις κανέναν με μπλόφα. Αλλά μπορείς ατάραχος να παρακολουθείς την συνέχεια. Κάποια στιγμή φανερώνονται τα φύλλα. Και ό,τι κερδίσεις κέρδισες.

Έχεις και την εξής πιθανή εύνοια της τύχης : να αποκλεισθεί με μπλόφα τρίτου αυτός που έχει καλύτερο φύλλο από εσένα. Κερδίζεις τον μπλοφατζή, και μαζεύεις το μερτικό σου. Κι ο μπλοφατζής ό,τι έβγαλε από την ώρα που αποκλείστηκες από το ποντάρισμα.

 

Και, φυσικά, ανά πάσα στιγμή, μπορείς να βάλεις το χέρι στην τσέπη, να βγάλεις χρήμα πάνω στο τραπέζι. Λέγοντας κάτι σαν : "συνεχίζουμε ;".

Καταλαβαίνεις, είμαι βέβαιος, ότι τα βουτυρόπαιδο έχουν χάσει τελείως την μπάλα. Τα υπόλοιπα θα σου πρότεινα να τα μελετήσεις επισταμένως στο Και τώρα πεντοζάλη

 

Γαντάκι.

 

Ε

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
311 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015
09:55

 

ένστικτο.

Αγορίνα,

Γράφοντας το σημερινό άρθρο για το analyst συνειδητοποίησα ότι κοντεύουμε. Και - κυρίως - ότι κοντεύουμε σωστά. Χώρια που το κλίμα αλλάζει εμφανώς. Χώρια που - στην εποχή που ζούμε - έχει σημασία ακόμη και που τελειώσαμε με τον ανάδρομο.

Κατά τα άλλα, συνεχίζουμε το παιχνίδι μας. Το "μαγαζί" σου άσε μην πω καμιά βαριά κουβέντα με τα ψιλολοΐδια που μαζεύτηκαν με την εξάσκηση warrants. Τζίρος λαϊκής - τέτοια ξεφτίλα. Άντε να σου βρω δικαιολογία : είναι μαζεμένα τα warrants, και δεν είχαν λόγο να αμυνθούν τα αφεντικά σου.

Όπως θα δεις στο άρθρο, επισημαίνω το εναρκτήριο λάκτισμα της δεύτερης φάσης. Έγινε της Πόπης με το We will rock you. Από το -4,21% στα συν, και σε λιγότερο από τρεις ώρες, δεν είναι και λίγο. Σχεδόν 50 ποντάκια.

Ας ξανακάνουν πως πιέζουν …

Έχουμε Εθνική αυτή την βδομαδα. Και Πειραιώς, αργότερα. Αλλά έχουμε και υπομονή, από θέση ισχύος.

 

Περί αυτού το ημέτερον ραβασάκι στην σύνοδο κορυφής.

Στείλτε στον αγύριστο το κακομαθημένο βουτυρόπαιδο, μην σας πάρει και σας σηκώσει. Εν όλίγοις, το μήνυμα.

 

Ε

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<5678910111213>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
"Για τα παιδιά !"
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις